Car Insurance

Car Insurance

Monday, 9 May 2016

Απεβίωσε στην Μελβούρνη ο Ανδρέας Παναγιώτου Ντάρμος

ΑΝΔΡΕΑΣ Π. ΝΤΑΡΜΟΣ
( Ετών 96, από Καρυές Λακωνίας)

Τον Πολυαγαπημένο μας σύζυγο, πατέρα, παππού, αδελφό, γαμπρό, συμπέθερο,θείο και εξάδελφο, που απεβίωσε την Μεγάλη Παρασκευή 29 Απριλίου στην Μελβούρνη Αυστραλίας, κηδεύσαμε την Παρασκευή 6 Μαϊου 2016 και ώρα 10.30 π.μ. από τον ιερό ναό Τιμίου Σταυρού, 1 Hopetoun, Parade, Box Hill.

Ο πατέρας μας Ανδρέας Ντάρμος γεννήθηκε στίς Καρυές Λακωνίας στις 20.02.1920. Είναι υιός του Παναγιώτη Ντάρμου και της Ελένης γένος Κολοβού. Ηταν ο μικρότερος από τα δεκατρία παιδιά τής οικογενειας του. Σε ηλικία 3 ετών  μένει ορφανός από μητέρα. Με την βοήθεια του πατέρα του Παναγιώτη και των αδελφών του μεγάλωσε στίς Καρυές καί τίς χειμερινές εποχές στήν Τρουπόλακα Λακωνίας( Τόπος ιερός για τις οικογένειες τών Νταρμέων), όπου στά δύο αυτά μέρη έζησε τα παιδικά του χρόνια. 





Τελειώντας το Δημοτικό σχολείο Καρυών για τα επόμενα 10 χρόνια ασχολείτε ώς γεωργός και τσοπάνης στα κτήματα και τα κοπάδια της οικογενείας.
Τα παιδικά του βιώματα που απέκτησε μεγαλώνοντας στην όμορφη περιοχή των Καρυών κοντά στη φύση, επηρέασαν καταλυτικά τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και της αγάπης του προς το περιβάλλον και των συνανθρωπων του.

Το 1940 όπως καί όλους τούς Ελληνες τόν βρήσκει ο πόλεμος, η κατοχή, αιχμαλωσία από τούς Ιταλούς (με την βοήθεια Ελλήνων δοσιλόγων), η διαφυγή του καί αργότερα η εχμαλωσία του ως όμηρος στά στρατόπαιδα Γουδί στήν Αθήνα και στο Παύλος Μελάς στήν Θεσσαλονίκη, το τέλος τού πολέμου καί μετέπητα ο εμφύλιος πόλεμος.
Το 1950 παντρεύτηκε με την Γιαννούλα Γεωργίου Σαρρή, με την οποία το 1951 αποκτούν τόν γιό τους Παναγιώτη και το 1954 τόν δεύτερο γιο τους Γιώργη. Μετά ένα χρόνο καί λόγο πολύμηνης αρώστιας χάνουν τον μικρό τους γιο τό Γιώργη καί πέφτουν σε βαρή πένθος.

Η ζωή όμως συνεχίζει καί το 1958 αποκτούν αλλο ένα αγοράκι καί τάζωντάς το στόν Αι Γιώργη το βαφτίζουν και αυτό Γιώργη. Η βιοπάλη συνεχίζει με σκληρή δουλειά με τα χτήματα καί με μεροκάματα στό χωριό για επιβίωση.

Τόν Αύγουστο 1962 αποκτούν τη κόρη τους Ελένη αλλα μέσα στήν μεγάλη τους χαρα και μόλις ένα χρόνο αργότερα, λόγο οικονομικών δυσκολιών για επιβίωση αναγκάζετε να μεταναστεύσει για τήν Αυστραλία.

Το Ταξίδη με το πλοίο Πατρίς κάνει 25 ημέρες. Στήν Μελβούρνη συναντά καί μένει παρέα με τον ξαδελφό του Παρασκευά καί Μαρία Κολοβού. Ο Παρασκευάς τού βρίσκει δουλιά στό εργοστασιο Adams Cakes στο Bosisto street Richmond πού δουλεύη και αυτος καθώς καί αρκετοί αλλοι Αραχωβίτες (Καρυάτες)
Σχεδόν 9 μήνες αργότερα μεταναστεύει και η οικογενειά του και τόν ξανασυναντάμε στήν Μελβούρνη.
Για να μπορέσει να μας δεχθεί νοικιάζει ένα μικρό σπίτι παρέα με άλλες δύο οικογένειες συνχωριανών μας στό Richmond. Μέσα σε αυτό το μικρό ξύλινο σπιτάκι τών τρίων δωματίων ζήσαμε 3 οικογένειες. ( 12 άτομα)
Μετά πολύ σκληρή δουλειά σε δύο διαφορετικούς εργοδότες καθώς καί με τήν βοήθεια τής συζυγού του Γιαννούλας το 1965 καταφέρνη καί βάζει προκαταβολή  και αγοράζει ένα μικρό σπιτάκι δύο υπνοδωματίων στο 211 Burnley Street Richmond.  Αυτή ήταν η βάση που χρειαζόταν η οικογένεια να ξεκινήσει  σταθερά τη ζωή στην Αυστραλία. 
Συνέχισε να δουλεύει δύο δουλειές για ακόμη 6 χρόνια όσπου to 1971 ξεχρέωσε το δάνειο για το σπίτι στο Burnley street Richmond και μάζεψε αρκετά για προκαταβολή αγοράς δεύτερου σπιτιού στο Box Hill



Μετακινώντας στο νέο σπίτη σταμάτησε τις δύο εργασίες και έπιασε δουλειά σε εργοστασιο κοντα στο νέο σπίτη. Αυτή η αλλαγή  του έδωσε χρόνο να μπορέσει να βρίσκεται κοντα στην οικογενειά του.


Το νέο σπίτι είχε αρκετά μεγάλο χώρο για κήπο και έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να γυρήσει στις ρίζες του ως αγρότης, να φυτέψει αρκετά φρουτόδεντρα και να κάνει κήπο που τόσο πολύ του άρεσε.

Τον ιδιο καιρό ένας αρκετός αριθμός συγγενείς και συνχωριανοί αγοραζουν σπίτια σε μικρή απόσταση από το νέο σπίτη. Όλοι είναι σε παρόμια οικονομική κατάσταση και έτσι όλοι εχουν την ευκαιρία να βγένουν συχνές εκδρομές στο Maroondah Dam, σε παραλίες και σε άλλες τοποθεσίες.

Ήταν ισως η καλύτερη εποχή που όλοι νεοι με νέες οικογένειες, υγειείς και νέοι με δίψα για ζωή την χαίρωνται στο απόλυτο με γλέντια, εκδρομές αpραβώνες και γάμους.
Η απόφαση του πατέρα μας για μετανάστευση στην Αυστραλία αποδήκτηκε σωστή. Η Χώρα αυτή του πρόσφερε ότι ηλπιζε να καταφέρει στην ζωή του για την οικογενειά του γιαυτό και την αγάπησε. 
Αυτή η αγάπη για τη Αυστραλια όμως δεν ήταν αρκετή να σβήσει την ελπίδα του να γυρίσει και να επισκευτεί την Ελλάδα και το χωριό του.

Το 1976 και μετά 13 χρόνια στην Αυστραλία αποφάσισε με την μητέρα μας και την μικρή αδελφή μας να πάνε διακοπές πίσω στην Ελλάδα. Αυτή ήταν η αρχή για 13 συνολικά ταξίδια στο χωριό μας τις Καρυές Λακωνίας που τόσο πολύ αγαπούσαν και οι δυό.
Κάθε ταξίδη τους ήταν και μια προβολή τις πατρίδας για μας τα παιδιά τους. Οι ιστορίες και διηγήσεις τους για το τι συνέβει στις διακοπές τους στο χωριό, τις συναντίσεις με τους εκεί συγγενείς μετάδοσαν την αγάπη τους αυτή για τους συγγενείς και το χωριό μας σε όλα τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.
Μια άλλη αγάπη του ήταν το διάβασμα και η ιστορίες. Όταν είχε λίγο εύκαιρο χρόνο πάντα τον εβρισκες σκυμένο πάνω σε ένα βιβλίο ή εφημερίδα, διάβαζε ασταμάτητα ένα με δύο βιβλία την εβδομάδα.

Από μικρά παιδια πάντα μας διάβαζε ή μας έλεγε παραμύθια και ιστορίες από την ζωή του όταν ήταν τσοπανάκος, ιστορίες με την πολυπληθή οικογενεια των Νταρμέων, ιστορίες της κατοχής, τον εγκλωβισμό του στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων από τους Γερμανούς και τόσα άλλα.

Πάντα ήταν σε κίνηση και πάντα είχε κάτι να κάνει. Του έμεινε όμως και χρόνος να προσφέρει στην τοπική Ελληνική Κοινότητα του Box Hill, άλλοτε ως απλός εθελοντής και άλλοτε στο Συμβούλιο της Κοινότητας.
Μια άλλη αγάπη του ήταν η καλλιέργεια στον κήπο του και η καλλιέργεια στο αγρόκτημα του αδελφού μας του Γιώργου στο Silvan. Για χρόνια πολλά καλλιεργουσε και φύτευε καστανιές, ελιες, αχλαδιές, μηλιές και τόσα άλλα δέντρα. Κάθε χρόνο τον περίμεναν πολλοι στην Κοινότητα να τους φέρει Κάστανα.


Tα τελευταία χρόνια λόγο ηλικίας και υγείας η μνήμη του πατέρα μας και παρέα με την μνήμη και η δυναμή του και όρεξη για δουλειά σιγά σιγά εξασθενήθηκε έτσι αποσύρθηκε από την ενεργή ενασχόλησης στο αγρόκτημα του αδελφού μας. Πριν δυο χρόνια ήρθε το μεγάλο χτήπημα για τους γονείς μας όταν χάσαμε τον αδελφό μας τον Γιώργη μετά από πολλύχρονη αρώστεια. Αυτό στoίχισε πολύ και στους δυο γονείς μας και ή όρεξη για κάθε εργασία και για ενασχόληση χάθηκε.
Από ότι θυμάμε ο πατερας μας δεν είχε ποτέ πεί κακό λόγο για άλλον και δεν είχε μαλώσει ποτέ με κάποιον άνθρωπο, ήταν αγαπητός με όλους τους συγγενείς, χωριανούς και με όλο το κοσμο που γνώριζε.
Ηταν πολύ τυχερός που είχε τόσα πολλά ανιψια και φιλους που τα τελευταία χρόνια της ζωής του ποτέ δεν έπαψαν να τον επισκέπτoνται και να συζητούν μαζί του.
Μετά από την συνεχή παρουσία του στις ζωές όλων μας, με την αγάπη του,  την καθοδηγησή του, την στηριξή του, τις ιστορίες του, μας είναι δύσκολο να εκφράσουμε πόσο πολύ θα μας λείψει, αλλα πάντα θα είμαστε πολύ περήφανοι και πάντα θα θυμόμαστε αυτόν και τι μας έχει προσφέρει σε αυτή την ζωή.
Καλή Ανάπαυση

Σύζυγος:        Γιαννούλα Νταρμος
Παιδια:          Παναγιώτης και Αναστασία
                     Ελένη και Scott
                     Γιώργης (Αποβ.) - Jenny
Τα Εγγόνια:   Andrew and Alexandra
                     Ioanna and Johnnie
                     Zoe and Jackson
Τα δισέγγονα: Theodoros and Anastasia


 ..........................................................
Our father Andreas Darmos was born in Karyes Laconia Greece on 20/02/1920. He is the son of Panagiotis Darmos and Helen Kolovos. He was the youngest of thirteen children of his family. At the age of 3 years old his mother died and he was left orphaned. He was brought up by his father Panagiotis and his other siblings. He grew up in Karyes and during the winter months in Troupolaka Laconia (a sacred place for the Darmos families).




After finishing primary school in Karyes for the next eight years he worked as a farmer and shepherd in the fields and looking after the flocks of the family.
The childhood experiences gained growing up in the beautiful area of ​​Karyes close to nature, was a catalytic influence in the formation of his personality and his outlook for the environment and love of fellow man.






During second world war and in 1941 Greece is under the German occupation. With help by Greek collaborators he is arrested and held captive by the Italians. He escapes and in September 1943 he becomes a hostage of the German occupiers and becomes a prisoner in the concentration camps of “Goudi” in Athens and “Pavlos Melas” in Thessaloniki, he regains his freedom in 1944.
After the WW2 he does not find peace as the Civil war in Greece he along with most Greeks try to survive from the atrocities of the civil war. 

In 1950 he marries Yiannoula Sarris, a girl from the same village. In 1951 comes the birth of their first son Panagiotis and in 1954 their second son George. After a year and several months of prolonged illness they lose   their little son George and fall in a long period of mourning. Life continues and in 1958 comes the birth of another little boy who gets baptized in the name George.
The struggle for survival continues with hard work in the family fields and with day labour jobs in the village.
In August 1962 comes the birth of their daughter Eleni. It is a happy time for the family but a year later, due to financial difficulties and the struggle for survival our father decides to migrate to Australia.

The trip to Australia with the ship Patris lasts 25 days. On his arrival in Melbourne he is met by other Karyates and he is offered residence by his cousin Paraskeva and Maria Kolovos. Paraskeva finds him a job at the same factory that he works at in “Adams Cakes” in Bosisto street Richmond. There he finds that a large number of other Karyates also work there.
Almost nine months later the rest of the family migrates to Australia where we meet up with our father in Melbourne.

Together with two other families from Karyes our father rents a small weatherboard house in Richmond. Within this small wooden house of three bedrooms lived three families. (12 people)
After much hard work in two different employers and with the assistance of our mother Giannoula in 1965 he manages to put a deposit and buy a small house with two bedrooms in 211 Burnley Street Richmond. This was the base we needed for the family to start a   life in Australia.
He continued working two jobs for another six years and in 1971 he manages to pay off the loan on the house in Burnley street Richmond. He has also saved enough to purchase a second larger house for the family in Box Hill.
Relocating to the new home allowed our father to stop his employment at the two Jobs and he found a new job in a factory near the new house in Box Hill. This change gave him time to be able to be close to his family and spent more time with his children.

The new house had enough back yard for the establishment of garden and so he was given the opportunity to return to his roots as a farmer, and planted several fruit trees and established a new vegetable garden.

The same period of time a large number of relatives bought homes in Box Hill and Blackburn within walking distance from our new home. It was a time that everyone was young and starting new families. After the long week of work and in order to unwind they arranged frequent picnic trips to Maroondah Dam, to the beach and numerous other locations.
It was perhaps the best period in the lives of these new migrants as they were all young people with young families, with a thirst for life attending engagements, weddings and a lot of other happy functions.

Our father's decision to migrate to Australia proved correct. Australia offered him the opportunity to achieve whatever he hoped to accomplish in life for his family and for this reason he loved Australia. This love for Australia was not enough to extinguish the hope he had to one day visit his homeland in Karyes Greece.

After a period of 13 years in Australia (in 1976) he decided that it was time for a holiday in Greece. This was the beginning for a series of 13 trips back to our village Karyes Laconia.

Every trip back to Greece became a promotion of Greece to us. The stories and descriptions of what happened during their vacation in the village, the gatherings with their relatives, promoted their love for our village to all their children and grandchildren.

Another of the loves of our father was reading and storytelling. Whenever he had a little time at hand we always found him stooped over a book or a newspaper, He read endlessly at least one or two books a week.
From our very young age as small children he would always read to us or would tell us fairy tales and stories from his life when he was a shepherd, stories about the very large Darmos family, stories of his arrests by the Italians, and his imprisonment in the concentration camps by the Germans and many other stories.
He was always on the move and always had something to do. But he also had time for involvement with the local Greek Community of Box Hill, sometimes as a volunteer and at times in the Community Council. 
Another love was growing his garden and cultivating in our brother George farm in Silvan. For many years he cultivated and planted chestnut trees, olive trees, pear trees, apple trees and many other trees. Every year many Community members in Box Hill waited for him to bring Chestnuts.
In recent years our father's memory and health started to deteriorate, and because of that his will for work and other activities waned and he retired from active involvement in our brother’s farm. The big blow for our parents came two years ago when we lost our brother George after a prolonged illness. This had a very negative impact on both our parents and our father lost any appetite he may have had for any activity.

From what we remember our father has never said a bad word for another person and has never berated any man, he was loved by all the relatives, villagers and all the people that he came in contact with.

He felt very lucky to have so many nephews and friends who in the last years of his life they never ceased to visit him at home.
After the constant presence in our lives and all his love, his leadership, his support, his stories, etc it is difficult to express how much we miss him but will always be very proud of him and will always remember him and what he has given to us during his lifetime.
God rest his soul
Wife        :       Yiannoula Darmos
Children  :        Panagiotis and Anastasia
                      Eleni and Scott
                      Georges (deceased.) - Jenny
Grandchildren: Andrew and Alexandra
                      Ioanna and Johnnie
                      Zoe and Jackson
Great grandchildren:
                     Theodoros and Anastasia



No comments:

Post a Comment

;